Beeld van een veranderend dorp
Honderd jaar breken en bouwen in Putten
De titel had ook kunnen zijn ''t is jammer' en ''t is wel mooi geworden'.
Dit is namelijk één van de ervaringen die je als samensteller opdoet tijdens het sorteren van de beelden en het schrijven van de bijbehorende teksten voor dit boek. Het is dezelfde opmerking die je ter plekke vaak hoort over het vertrouwde dat verdwenen is en over wat daarvoor in de plaats is gekomen. Door meer of minder bekende locaties uit Putten eens over een langere periode te bezien, dus ook met de ogen van onze ouders en grootouders, krijgen we een wat duidelijker beeld van hoe het dorp zijn huidige aanzien heeft gekregen.
Bij de oudere generatie zullen de foto's een zweem van weemoed en herkenning oproepen. Herinneringen aan voorbije jaren en verdwenen dorpsgezichten. Weliswaar zijn sommige markante panden er nog steeds. Maar veel oude gebouwen en mooie boerderijen zijn in de loop der jaren afgebroken. Of verbrand in de oorlog.
De jongere mensen of nieuwkomers in Putten zullen juist vooral letten op die stukjes op de oude foto die nu nog steeds in het straatbeeld herkenbaar zijn.
Zo zal eenieder vanuit zijn eigen invalshoek dit boek ter hand nemen en zich verwonderen over de veranderingen - of juist niet - van ons dorpsgezicht. Elk getoonde plekje gaat gepaard met een eigen stukje geschiedenis in een notendop. En al die Puttense plekjes bij elkaar geven een aardig beeld van een veranderend dorp in pakweg de afgelopen eeuw. Ofwel honderd jaar breken en bouwen in Putten.
